کانال تلگرام
گروه صنعتی اسکندری

آشنایی با ویژگی ها و خصوصیات میش مرغ

نوشته شده در : ۱۳۹۸٫۰۲٫۳۱

میش ‌مرغ (چیرگ) با نام علمی Great bustard (Otis Tarda) از راسته درناسانان، خانواده هوبره و از جنس Otis ، یکی از  بزرگترین و سنگین وزن ترین پرندگان است که با وزنی در حدود  15 الی 18 گرم قادر به پرواز کردن است. منبع اصلی غذای این پرنده را گیاهان تشکیل می دهند. ماده میش مرغ جثه کوچکتری از نر دارد. طول بدنش 70 الی 80 سانتیمتر و وزنی در حدود 5 الی 8 کیلوگرم دارد بر عکس مرغ میش نر، نه تنها سنگین وزن تر از ماده است بلکه طول بدنش به یک متر هم می رسد.

چکیده مقاله

این پرنده بزرگ چشمان بسیار تیز بینی دارد به طوری که قادر است، از فاصله های بسیار دور خطری را که در کمینش است، احساس کند و قبل از رسیدن دشمن با پرواز یا استتار، خود را از آن شرایط نجات دهد.

مشخصات ظاهری میش مرغ

رنگ پرهای این پرنده در نواحی کمر ( پشت ) نزدیک به حنایی روشن است که با خط های قهوه‌ای تیره رنگ و پرهای سفیدی که در قسمت سینه وجود دارد، مزین گشته است. گردن افراشته با پاهای بلند و قوی که بر روی سه انگشت ایستاده اند، ظاهر  پرنده را بسیار متفاوت نشان می دهد چرا که در حین راه رفتن، گردن خود را بالا می گیرد و ضمن پاییدن اطراف ، وقار و آرامش خود را حفظ می کند.

میش مرغ

« میش مرغ »

محل زندگی میش مرغ

دشت‌های سر سبز و گسترده، کشت زارها، مراتع بدون درخت، مزارع دیمی تنها جایی است که می توان گله هایی از این پرنده سنگین وزن رادر آنجا مشاهده کرد. آنها در دسته های بزرگ و به صورت گروهی زندگی می کنند. میش مرغ ها لانه های خود را بر روی زمین می سازند. نواحی آرام و خلوت جایی است که این پرندگان دوست دارند تا در آن زندگی کنند یعنی  برای لانه سازی و اسکان خود زمین ‌های پست و دشت‌های دیمی را بیشتر ترجیح می دهند. علت اینکه دوست دارند در فضاهای بازتر و بدون درخت زندگی کنند این است که، آنها بیشتر روز را بر روی زمین می نشینند پس اگر محل زندگی آنها در فضای گسترده و بی درختی نباشد بدون شک از خطر و حمله احتمالی درندگان در امان نخواهند بود. جالب است بدانید که میش مرغ ها هر جایی را که برای زندگی انتخاب کنند، تدابیر امنیتی خاصی را در نظر می گیرند. نگهبانی از گله کاری است که میش مرغ های نر آن را به نوبت بر عهده می گیرند تا در برابر خطرات احتمالی  محفوظ بمانند.

تغذیه میش مرغ

ساقه گیاهان، دانه غلات، یونجه، حشرات، مارمولک‌ها و  سایر جنبندگان، جزو محبوب ترین غذای مرغ های چیریک به شمار می رود. در طول روز دوبار تغذیه می کنند یعنی وعده های صبح و غروب، زمان تغذیه این پرندگان است و باقی مانده روز را به استراحت مشغول می شوند.

تولید مثل و جفت گیری میش مرغ

اواخر فصل زمستان و اوایل فصل بهار، زمانی که دمای هوا نسبتا گرم است، میش مرغ نر نمایش خاصی را برای جذب کردن ماده ها اجرا می کند. پرهای خود را همانند گل های سفید باز می کند و باد در غبغب می اندازد تا با ابراز وجود و قدرت نمایی ، مادها مجذوب زیبایی و قدرت او شوند. جالب است بدانید که این نمایش در بین پرنده های نر اتفاق می افتد و هر کدام از آنها که ماده های زیادی را به سمت خود جذب کنند، قدرت بیشتری در بین سایر نرها خواهند داشت. در حقیقت، وسعت قلمرور میش مرغ ماده با تعداد همسرهایی که دارد تعیین می شود.

میش مرغ های ماده‌ در سن 2 الی 3 سالگی  و نرهای آنها در سن 4 الی 5 سالگی به سن بلوغ می رسند. آنها قبل از جفتگیری لانه های خود با علف های خشک می سازند البته هیچ وسواسیتی برای ساخت لانه ندارند، شاید میش مرغ ماده، اگر یک فرو رفتگی مختصری هم در زمین پیدا کند، ترجیح خواهد داد، تخم های خود را در آن بگذارد. ماده بعد از جفتگیری با پرنده نر و به فاصله چند روز ، 2 تا 3 عدد تخم خاکستری زیتونی رنگ، با لکه های بزرگ و تیره که وزنی در حدود 150 گرم دارند، می گذارد. تقریباً 4 هفته طول می کشد تا جوجه ها با مراقبت مادر، سر از تخم بیرون بیاورند. آنها بعد از تولد و بیشتر از چندین ماه به زندگی در کنار مادر خود ادامه خواهند داد. پرنده مادر تنها و بدون حمایت پرنده نر از جوجه ها مراقبت می کند. اگر حیوان یا درنده ای لانه او را کشف کرده باشد، آنجا را ترک خواهد کرد و در جای دیگری لانه خواهد ساخت.

عکس میش مرغ

« عکس میش مرغ »

زیستگاه میش مرغ

شبه‌ جزیره ایبری که در اسپانیاست، زیستگاه اصلی این پرندگان زیباست و تا شرق چین پراکنده شده اند. هم اکنون جمعیت آنها در سراسر جهان بین 32200 تا 42600 قطعه تخمین زده شده است. کشورهای اسپانیا، روسیه، اکراین، ترکیه و مجارستان جاهایی هستند که میش مرغ ها در آن یافت می شوند البته در میان این کشورها ، اسپانیا بیشترین سهم را دارد یعنی بیش از نیمی از جمعیت این پرندگان در این کشور سکونت دارند.

متاسفانه، گسترش شهرک های کارخانه ای و مسکونی، شرایط نامناسبی را برای  زندگی و امنیت میش مرغ ها فراهم کرده است، به طوری که باعث شده هر ساله از جمعیت این پرندگان کاسته شود و  در معرض انقراض جهانی قرار بگیرند.

زیستگاه میش مرغ در ایران :مناطق غرب و شمال‌غرب کشور، مخصوصا نواحی مکریان که در  جنوب استان آذربایجان‌ غربی واقع شده است، دشت‌های اطراف بوکان  مثل دشت سوتاو حمامیان، دشت سه‌کانیان، دشت اینگیجه، دشت قازلیان و آلبلاغ، جایی است که می توان جمعیت کمی از میش مرغ ها را که در حدود 100 الی 150 قطعه هستند، در آنجا پیدا کرد. متاسفانه در چند دهه گذشته، عواملی چون شکار بی‌رویه، تبدیل زمین‌های دیمی به آبی، باعث تخریب و از بین رفتن زیستگاه طبیعی میش مرغ ها شده است.

در حال حاضر  تنها جایی که می توان این گونه های با ارزش را در آنجا پیدا کرد، دشت های سر سبز بوکان در منطقه اذربایجان غربی است که جمعیت محدودی از میش مرغ ها در آن به زندگی،تخمگذاری و تولید مثل مشغول هستند. در حقیقت وجود میش مرغ ها در شهرستان بوکان، به عنوان یکی از جاذبه های توریستی منطقه و مهمترین آثار طبیعی ملی شناخته می شود. دوستداران محیط زیست همواره نگران این موضوع هستند و انتظار دارند، مسئولین کشور، برای از بین نرفتن میش مرغ ها، نسبت به آسیب‌شناسی و تکثیر این گونه های با ارزش اقدامات جدی را در دستور کار خود قرار دهند و تدابیر امنیتی بیشتری و حتی شرایط بهتری را برای تولید مثل آنها ارائه کنند تا  خطر انقراض این پرندگان زیبا، بیش از این ادامه نداشته باشد.

گالری عکس
عکس-میش-مرغ-1
عکس-میش-مرغ-2
عکس-میش-مرغ-3
عکس-میش-مرغ-4
----- برای مشاهده در ابعاد اصلی روی عکس کلیک کنید -----
پیج اینستاگرام
گروه صنعتی اسکندری