کانال تلگرام
گروه صنعتی اسکندری

آشنایی با مرغ و خروس نژاد دومینیک

نوشته شده در : ۱۳۹۸٫۰۵٫۱۶

مرغ دومینیک یک نژاد اصیل آمریکایی است که از زمان استعمار این قاره بزرگ به ایالات متحده آمریکا برده شد البته برخی از پژوهشگران معتقدند که شاید این نژاد از مرغ توسط مهاجرینی که از جنوب غربی انگلیس قصد عزیمت به قاره آمریکا را داشتند ، به این ایالت برده شده ولی هنوز صحت این امر در حد احتمال باقی مانده است.

نژاد دومینیک از قرن 19 ام جزو نزادهای محبوبی بود که بیشتر کشاورزان و مزرعه داران نواحی آمریکا  ان را پرورش می دادند این نژاد از گوشت و تخم بسیار خوشمزه ای دارد و در قدیم الایام زنان آمریکایی از پرهای آن برای درست کردن بالشت و تشک هم استفاده می کرند.

چکیده مقاله

از دیگر نام های مرغ دومینیک می توان به مرغ آبی ، مرغ خاکستری قدیمی، مرغ مسافر و دومینیکر هم اشاره کرد.

شاید خواستگاه اولیه این پرنده در پرده ابهام باقی بماند ولی بررسی های انجام گرفته نشان می دهد که این نژاد از قدیمی ترین نژاد های آمریکایی است و از اوایل سال ۱۷۵۰ در نواحی شرقی ایالات متحده آمریکا یافت شده است.

تاریخچه مرغ دومینیک

طبق بررسی های انجام گرفته و نظر سنجی های  متفاوتی که درباره نژاد مرغ دومینیک (Dominique) ثبت شده به نظر می رسد که این نژاد از طریق مسافرین وارد ایالات آمریکا شده است، حتی به آن لقب مرغ مسافر هم داده اند. همراه بودن این مرغ برای مهاجرین اولیه به خاطر این بوده که در بین راه غذایی برای خوردن داشته باشند. شایعه دیگری مبنی بر این ادعاست که مرغ دومینیک  بومی کشور هائیتی ، یکی مستعمرات فرانسه است. این کشور در جزایر هیسپانیولا و در کرانه دریای کارائیب جای گرفته است.

در سال های 1870 نژاد دیگری از مرغ ها بنام راک پلیموت مورد توجه پرورش دهندگان قرار گرفت. این مسئله باعث شد تا به پرورش دومینیک ها کمتر توجه شود تا جایی که در سال 1950 که با جنگ جهانی و شرایط نا بسامانی همراه بود ، نژاد مرغ دومینیک رو به انقراض رفت و در سال 1970 انجمن محافظت از نژاد های ماکیان آمریکا کمبود جمعیت آنها را در وضعیت بحرانی اعلام کرد به طوری که  در آمریکای شمالی تعدادشان به چهار گله و  500 عدد رسید البته ماشینی شدن صنعت طیور هم به این بحران دامن می زد ولی هم اکنون که در قرن بیست هستیم  انجمن محافظت از نژاد ماکیان آمریکا تلاش های زیادی در باره حفظ جمعیت، دومینیک آمریکایی کرد و پروش تکثیر آنها به حدی گسترش یافت که از لیست ماکیان در حال انقراض خارج شده اند.

مرغ دومینیک

« مرغ دومینیک »

ظاهر مرغ دومینیک و استاندارد آن

گویا نژاد اصلی مرغ دومینیک با دو تاج تکی و تاجی رسی مشهور هستند ولی انجمن طیور نیویورک مرغی را که تاج رس دارد  به رسمیت شناخته و جزو نژاد استاندارد ثبت جهانی کرده است یعنی سایر مرغ هایی که علایم ظاهری نزدیک به دومینیک دارند، نمی توانند در زیر مجموعه این نژاد قرار بگیرند مگر با داشتن تاج رسی در غیر این صورت جزء نژاد  Plymouth Rocks خواهد بود.

(( نژاد Barred Rocks هم یکی دیگر از نژادهای آمریکایی است که گاهی با نژاد دومینیک اشتباه گرفته می شود ولی تفاوت های ظاهری این دو نژاد آنقدر واضح است که تمایز شان در قسمت تاج و رنگ و پرهای زینتی  بیشتر به چشم می آید. ))

تاج نوع رسی  که به رنگ قرمز است؛ یک زائده گوشتی است که به صورت جمع شده و کوتاه در سر مرغ  جای گرفته است. اهمیت این تاج در سر مرغ به حدی است که دمای بدن آن را  در برابر سرما، گرما متعادل نگه می دارد.

تراکمی از پرهای کوتاه  با ترکیبی خاصی از رنگ های سیاه و سفید تمام بدن پرنده را پوشانده است ، ظاهر آن را منحصر به فرد نشان می دهد. جالب است بدانید که هر کدام از پرها ترکیب رنگ سیاه و سفید را باهم دارند یعنی اینطور نیست که یکی از پرها سیاه و دیگری سفید باشد. بال های نسبتا بزرگ و براق با پاهای کوتاه چهار انگشتی که آن هم زرد رنگ است جلوه زیبایی به ظاهر مرغ بخشیده است.

پشت این مرغ کمی پهن است و در قسمت های نزدیک به دم با زاویه تقریبا 45 درجه معقر دیده می شود. پوست بدنشان به زردی می زند و تخم هایی که می گذارند به رنگ قهوه ای است. منقارشان کوچک، سفت و به رنگ زرد کم رنگ است و چشم هایشان بیشتر متمایل به رنگ قرمز است.

سرعت رشد و بلوغ این پرنده آنقدر زیاد است که در کمتر از 6 ماهگی قابلیت تخم گذاری ، جفتگیری و جوجه کشی دارد. وزن تقریبی مرغ های نژاد دومینیک 2500 گرم و خروس های آنها بیشتر از 3500 گرم وزن دارند.

مرغ دومنیک روحیه آرامتری دارد و به راحتی می تواند با انسان ها مانوس شود. اگر کسی با جوجه های آنها در ارتباط باشد، متوجه علاقه آنها خواهد شد به طوری که هر جا برود جوجه ها هم به دنبالش می آیند. مرغ های دومنیک می توانند از انواع گیاهان تغذیه کنند و چریدن در فضای باز بیشتر ترجیح می دهند. تعداد تخم هایی که مرغ دومینیک می گذارد هفته ای 3 الی 4 عد است و تا پایان سال به 270 عدد هم می رسد. در زمان جوجه کشی و بعد از به دنیا آمدن جوجه ها هم خیلی خوب از آنها مراقبت می کند.

ولی  در فصل جفت گیری خروس های دومینیک  رفتار متهاجمانه تری دارند که در شرایط عادی چنین رفتاری از خود نشان نمی دهند و با صاحبین خود ملایم تر رفتار می کنند.

شرایط آب و هوایی سازگار با نژاد دومینیک

نژادهای دومینیک در آب و هوای معتدل ، گرم (نه خیلی گرم) و آب و هوایی که نسبتا سرد است به راحتی قابل پرورش هستند و در گله های پرورشی  یا مزارع کوچک و …. می توان آنها را پرورش داد. گوشت و تخم این پرنده آنقدر خوشمزه است که طرفداران زیادی دارد.

پیج اینستاگرام
گروه صنعتی اسکندری